ไม่รู้ว่าได้ยินประโยคราวๆ นี้มาจากที่ไหน..อัจฉริยะ มีอยู่ทั่วไป เกิดได้จากทุกชนชั้น
เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนดูรายการทีวี เนื้อหามีการพูดถึงอัจฉริยะทางดนตรี แล้วความคิดก็ถูกฉุดไว้กับคำนี้ โดยส่วนตัวผมเองถ้ามีใครมาพูดยอผมว่าเป็นอัจฉริยะ ผมก็ชอบน่ะ แล้วก็เขินด้วย ถึงแม้ในความจริงแล้วผมเองห่างจากความหมายอย่างนั้นอยู่มากโขก็เถอะ อันที่จริงผมก็ไม่ได้ฉลาดกว่าชาวบ้าน ซักเท่าไหร่ และยิ่งกว่านั้นผมเองก็โง่กว่าคนทั่วไปในหลายเรื่อง
ประเด็นที่มันสะกิดใจก็คือ อัจฉริยะเกิดมากันยังไง ...อยู่ดีๆ ไอ้คนนี้ก็เกิดฉลาดระดับอัจฉริยะขึ้นมาซะเฉยๆ รึถูกฝึกและขัดเกลาขึ้นมาจนถึงระดับอัจฉริยะ
..พอคิดถึงตรงนี้ ผมนึกถึงวัยเด็กตัวเอง ถึงแม้ไม่ใช่คนระดับอัจฉริยะ แต่ก็มีความฉลาดอยู่พอสมควร ทำไมตัวเองถึงฉลาดในบางเรื่อง เพราะกินอาหารดี ครูดี รึความฉลาดมันอยู่ในสายพันธ์ คิดไปแล้วเรื่องนี้ก็มีส่วนไม่มากก็น้อยเลยละ ..แต่พอทบทวนถึงช่วงที่โตขึ้นมาเรื่อยๆ เรียนจบ ทำงาน ล้วนแต่เจอคนมีปัญญาระดับไม่ต่างกันอยู่เรื่อยๆ ก็คิดอีกทีว่า อาจจะไม่เกี่ยวนักกับอาหารการกิน สถาบันการศึกษา รึชาติพันธ์ผมคิดว่ามันเป็นแค่ ด่านแรก
..รึว่าเพราะถูกฝึกขัดเกลามาอย่างดีจึงมีปัญญาระดับอัจฉริยะ คิดถึงเรื่องนี้แล้วนึกถึง เรื่องของญี่ปุ่นจากการบอกเล่าถึงการที่มีกลุ่มคลั่งอัจฉริยะ เลี้ยงลูกอย่างฉลาด อัดความรู้กันเต็มเหนี่ยว ไอคิวแต่ละคนที่วัดจากการทดสอบล้วนเหนือธรรมดาสามัญจากคนอย่างผม รึเด็กที่เรียนดนตรี เรียนร้องเพลง เรียนจนแทบจะถึงแก่น พอคิดถึงจุดนี้ผมว่าการขัดเกลามันเป็นจุดสำคัญ ถ้าขัดเกลาอย่างดีก็น่าจะฉลาด แต่ในความรู้สึกผมเองก็รู้สึกแย้งอยู่พอดู พอนึกเรื่องนึงขึ้นมาได้ ผมเลยแยก การขัดเกลาจากคนรอบข้างอันนี้ไว้เป็น ด่านที่สอง
..นึกถึงดันดารา คนหลายคนแสดงความเป็นอัจฉริยะในด้านอื่นๆ ออกมาได้อย่างน่าประหลาดใจ ทำเอาอึ้งไปหลายๆ ครั้งก็มี ..นึกถึงหนังอย่าง ratatouille ที่หนังมันจะบอกว่า อัจฉริยะ เกิดได้จากแห่งหน(..ใช่ๆ คำนี้ละ น่าจะได้ยินมาจากเรื่องนี้) อัจฉริยะก้องโลกหลายคนก็มีชาติกำเนิดธรรมดาสามัญ คิดเอาแบบลวกๆ ภาพในหัวมันนึกออกไปแนวพวกเกือบเพี้ยน รึไม่ก็เพี้ยน พวกที่หมกมุ่นกะเรื่องนั้นอยากฉุดไม่อยู่ ..รู้สึกภาพในหัวมันชัดขึ้นเลย ผมกำปั้นทุบดินไปเลยว่านี่น่าจะใช่ และผมก็เชื่อไปอย่างนั้น พวกที่ขัดเกลาตัวเองจากใจตัวเอง ผมว่ามันทำให้เราได้เห็นอัจฉริยะประเภทที่ทำเอาอึ้ง ผมคิด..สรุปแบบรวบรัดและทึกทัก ผมว่าอันนี้ละน่าจะใช่
ท้ายที่สุดก็เกิดความคิดนึงที่ทำให้ผมรู้สึกว่า ผมต้องมาเขียนบันทึกเอาไว้ มันคงเป็นเรื่องที่น่ากลัวพอดู กับการที่ได้รู้ว่าอัจฉริยะสร้างได้ก็ทำลายได้ ..อย่างนึงที่คนมีปัญญาระดับธรรมดาชนอย่างผมรู้คือ ผมไม่รู้ว่าใครจะกลายเป็นอัจฉริยะด้านไหน ..อีกไม่นานผมจะมีหลาน (ลูกของน้องผมเอง) โดยส่วนตัวผมคิดเล่นๆ ว่าผมอยากให้หลานสนใจอะไร..
..ไอ้นี่ละจบเลย ถ้าผมเกิดไปขัดเกลาในสิ่งที่ หลานผมไม่ได้สนใจละ และถ้าไอ้สิ่งที่ผมคิดว่าดีมันไป ทำให้ความเป็นอัจฉริยะที่อาจจะมีในบางด้านของหลาน มันต้องหลบในละจะทำยังไง ผมจะรู้รึเปล่า คิดแล้วน่ากลัว ..สมมุติว่าในทุ่งแห่งหนึ่งมีพืชสายพันธ์ที่เจ๋งกว่าเดิมเกิดออกมา แล้วเราก็เผามันแล้วแทนที่ด้วยพืชพันธ์ที่เราคิดว่าดี โลกเราจะเสียโอกาศอะไรไปไหม...
ผมคงทำได้แค่เผ้ามอง และเรียนรู้ไปพร้อมๆ กับหลานละมั้ง ว่าเค้าจะเป็นอัจฉริยะหรือไม่ และอัจฉริยะด้านไหน ผมชักเริ่มคิดว่าคนมีปัญญาระดับผม อย่าไปแทรกแทรงให้เกินเลยไปจะดีกว่า